De Normandische Kust (Bert)

Hallo allemaal, eventjes geleden, maar hier zijn we weer! Zoals jullie in ons vorige bericht konden lezen, restte ons bij aankomst aan de Normandische kust meer reistijd dan reiskilometers. Een kwestie van vertragen dus. Gelukkig is dat nu net één van onze specialiteiten. Houd jullie vast dus voor een opeenvolging van hangdagen op de camping, bijzonder korte fietsdagen, uitstapjes, activiteiten, lange pauzes op het strand en andere vertragingsmaneuvers.

We beginnen met een verjaardag, hoera!

 Na een verrassingsontbijt in de Best Western in Caen, trokken we naar Ornavik, een soort Bokrijk maar dan wat verder terug in de tijd ("Normandië" verwijst wel degelijk van "Noormannen", weer iets bijgeleerd). Er lopen heel wat ambachtslieden rond die werken met de technieken uit die tijd, inclusief het maken van staal in een laagoven!

Zoals dat hoort in de Calvados, bezoeken we een Ciderboerderij. Hoogtepunt: de labelmachine en helpen inpakken. Iemand ooit van Pommeau gehoord? Bij ons niet zo gekend, maar een verraderlijk lekker aperitiefdrankje.

Om mij wat bezig te houden, verdiep ik mij in kunstfotografie. Dit is een van mijn beste werken. Ik noem het  stil levend, met voeten.

Op uitstap naar een maïsdoolhof, waar een vreemdsoortig blauw monster in onze snijplank komt bijten.

We steken de monding van de Seine over via de Pont de Normandie. Omwille van de vele camions en de smalle fietsstrook (welke fietsstrook?) beveelt ons routeboekje aan om de bus te nemen, speciaal hiervoor voorzien van fietsendragers. De Pino past er helaas niet op. We splitsen op - snif - en ik leid de Pino aan de hand over het voetpad over de brug. Volgens ons boekje zouden daarna nog gevaarlijke stukken volgen door het havengebied, maar het boekje loopt achter: na de brug word ik getrakteerd op een mooie voie verte helemaal tot in Le Havre centrum! 

Een week later is het tijd voor onze tweede jarige. Leonie creëerde haar eigen kroon en taart. Die laatste was zich reeds een maand aan het ontwikkelen in haar brein, en het resultaat mocht er zijn! 

Speciaal voor de gelegenheid verblijven we 2 nachten bij JOST, dat het beste van jeudgherberg en hotel combineert. Als je ooit in Le Havre passeert: een aanrader!

         Terug op pad passeren we een melkboerderij die op vaste dagen van de week een rondleiding geeft. De vriendelijke boer trakteert ons op melk met grenadine en laat ons zien hoe je een koe melkt. Kalfjes zijn er ook. Die mogen niet bij de mama's, maar zitten in kleine hokjes aan de kant. Een goeie opfrisser waarom we eigenlijk liever geen zuivel gebruiken (nu, hier in Frankrijk doen we dat gemakkelijkheidshalve wel). De kans van de stiertjes om de mama op te volgen, is namelijk bijzonder klein; zij zijn voorbestemd tot kalfsvlees. Ondanks de nabijheid van de vele campings, weet Melanie van de boer een veldje te versieren, waar we nog eens heerlijk vroeg in slaap vallen. 

Het is verre van plat langs de Côte d'Albâtre, dat heb je met van die kliffen.

Wat is een goeie pauze tijdens een fietsvakantie? Een fietstreintje! Gelukkig was het een enkeltje bergaf.

We zitten veel op campings, heel veel, van het type met zwembad, bar, animatie en veel volk, die vinden onze kinderen het tofst. Ze houden zich hier goed bezig en maken er vriendjes. De grote mensen drinken ondertussen koffietjes en lezen een boekje. Hoeveel nachten we blijven, hangt mede af van de nachtrust die ons gegund is. Want al wordt men om 22u gevraagd stil te zijn, durft de camping zelf al eens een feestje te plannen tot 24u. We worden oud...

We ontsnappen aan het kusttoerisme en de steile wegen langs de kliffen - die we bovendien met de auto's moeten delen - dankzij de parallel gelegen linnenroute. Deze glooit door de (vlas)velden over een oude spoorwegbedding. We vermoeden dat het hier was dat Melanie's overgrootvader zijn vlas ging kopen. 

Irene wilde al lang nog eens op een paard zitten. Melanie wist een goed adresje te vinden, en zo eindigen we met z'n allen op een paard. Omdat ik het meeste schrik heb, krijg ik de laagste knol. Gewoon wandelen langs het strand, in een rijtje, dat was de afspraak. Er was niet bijgezegd dat we daarvoor eerst door de duinen moeten, en dat die beesten niet vies zijn van een drafje om de hellingen te overwinnen. "Naar achter leunen bij dalen, naar voren bij stijgen", leken ineens geen loze instructies, maar levensreddende wijsheid. "Outside the comfort zone, is where the magic happens", ik hoor het onze CEO nog zeggen. 

Onze kinderen zijn een dankbaar publiek voor de charmezanger op de camping. Zelfs met onze beperkte kleerkast slagen ze erin de dresscode 'Black and white' na te leven. Spijtig dat men hun verzoeknummer La danse des Canards niet wilde spelen. Volgens ons had dat het feest pas echt in gang geduwd.     

Ik schrijf dit alles vanuit de jeugdherberg van Boulogne sur Mer. Voor de afwisseling verblijven we nog eens 2 nachten onder dak, in een stad. Na een zeer kort stukje Picardië, zijn we intussen in het Noordelijkste departement van Frankrijk aanbeland: Nord - Pas de Calais. We blijven onze vélomaritime voorlopig nog even volgen, en plannen, zoals ondertussen traditie, door te steken naar Ieper. Op welgeteld 12 augustus plannen we daar toe te komen, om langs te gaan bij de dochter van de hierboven genoemde vlasmarchand, Melanie's oma. Ook passeren we bij de Ameloots (sorry, Steven) waarmee we onze eerste etappe tot Rijsel fietsten. En zo zal de cirkel rond zijn!