De Loire (Bert)

Het toeristische gehalte van onze reis bereikt zijn hoogtepunt hier aan de Loire. Er is geen ontsnappen aan: iedere zoveel km komen we een camping tegen, meestal met het label accueil vélo en aparte veldjes en overdekte ruimte voor fietsers. Superinfrastructuur, heel vriendelijk, netjes, mooi, rustig, koffietje, croissantje... Zeer comfortabel allemaal, al geeft het toch een ander gevoel, dat van tourist in plaats van reiziger. Zo missen we de laatste tijd het contact met het "echte" Frankrijk, dat we hebben als we bij mensen thuis (warm-showers, wwoof) of in de tuin verblijven. Zeer zelden slagen we erin om te landen op een privé - grasveld langs de Loire of een aire de picknick in het bos. Het is opmerkelijk hoe we dan genieten van de absolute rust en stilte, van niets anders te kunnen doen dan de tent inkruipen, eventueel wat te lezen en in een lange, diepe slaap te vallen. Dat laatste durft op campings al eens anders uit te draaien. Van die andere vakantiefietsers of gepensioneerden in hun mobile home (of op de fiets!) geen last, maar op zonnige dagen, en zeker in weekends, kan een op het eerste zicht rustige camping met het ondergaan van de zon veranderen in een soort festivalterrein (ik overdrijf lichtjes, en moet mezelf misschien tot de verzuurde oudjes gaan rekenen).  

Onze kinderen lijken hier geen last van te hebben (die eten genoeg zoet), slapen overal door, en blijven super enthousiast over de campings en de zwembaden, trampolines en springkastelen die er te vinden zijn. Op een camping gaan Raf en Irene steevast op zoek naar B of NL nummerplaat, om een praatje te slaan met de eigenaars, en hen onze toppers (Puy du Fou!) aan te raden. Extra bonus: mensen met honden! Die mogen zelfs het UK kenteken dragen. Vooral Irene kan zich eindeloos bezighouden met aaien, kammen, spelen en - als ze veel geluk heeft - wandelen met viervoeters. Er zijn tot hiertoe nog niet veel andere kinderen op de campings, en ze zijn meestal graag gezien door de oudere generatie. Een hoogtepunt was de ontmoeting met 'mijnheer geluk', een heer die, naar eigen zeggen, op zoek was naar geluk, en hen op de dag van vertrek een beetje geluk gaf, in de vorm van een biljet van € 20 voor een ijsje onderweg. Grappig detail: de dag van schrijven, komen we mijnheer geluk opnieuw tegen, enkele campings verder!

En ah ja, er zijn ook massa's kastelen, historische steden en charmante dorpjes aan de Loire, om nog te zwijgen van de wijnhuizen (al drinken we hier bijzonder weinig, moet ik zeggen). Teveel om allemaal te verkennen, maar de moeite om toch af en toe eentje van mee te pikken. 

In beeld:

Een stukje Blois op de rechteroever

Irene kamt hond. De Britse baasjes zijn onder de indruk van haar rustige omgang met de dieren.

Speelzone op de camping met supertrampoline (links) en mega-springkasteel (rechts)

De favoriete keten van onze kinderen: de Mamie Bigoude. Voor 6,5 euro eten kinderen er een galette (hartige boekweitpannenkoek) gevolgd door een crêpe (favoriete saus: caramel au beure salé).  

Koninklijk kasteel van Ambloise

Leonie's voorvork breekt in twee, maak dat mee! Gelukkig hebben we dit door vóór de fatale breuk (goed aangedrongen, Leonie!). Drie dagen later is de vork vervangen en zijn we alweer terug op de baan.

Op naar het kasteel van Doornroosje! 

In Saumur stuiten we op het jaarlijkse Vélo vintage festival: een evenement waarbij tienduizend deelnemers op retro fiets (we zagen zelfs een met giga-voorwiel en klein achterwieltje) en dito outfit uitgestippelde routes in de regio fietsen. Op de foto zie je een middagpauze-plek op het circuit van zondag, vòòr het toekomen van de grote menigte. De campings in de omstreken zijn het hele weekend nagenoeg volzet met verklede festivalgangers van alle leeftijden. Na een nacht vol festivalgedruis waren we heel erg blij met een privé grasveld langs de Loire. 

Op dit moment vertoeven we in Angers, waar we de Loire achter ons laten en ons via de Vélo Francette naar huis laten leiden. We hopen hier terug meer reiziger en minder toerist te worden. Wordt vervolgd!