Puy du Fou (Melanie)

Toen ik aan collega Karen vertelde dat onze fietstocht richting Frankrijk zou gaan, klonk het al snel dat we, als we konden, Puy du Fou zeker moesten passeren. De toen weinigzeggende woorden werden op mail bewaard, maar klonken opnieuw bij onze Wwoof. Het gesprek over het vroegere melipark (waar Olivier, de gastheer, jaarlijks met de familie naartoe ging) bracht ons al snel bij Puy du Fou: niet te missen. 

Er was geen ontkomen aan: op elke camping sinds we aan de Atlantische kust kwamen, sprongen de Puy du Fou folders ons in het oog. Het plan eerst enkele eilanden te hoppen (zowel île d'Yeu als Noirmoutier en île stonden nog op ons verlanglijstje) en daarna landinwaarts tot Puy du Fou te rijden werd bijgesteld: als we dan toch naar Puy du Fou moeten, dan maar meteen. Puy du Fou ligt op 2 fietsdagen, dus maakten we rechtsomkeer, en fietsten in rechte lijn naar Puy du Fou. Na 2 pittige dagen (het binnenland blijkt een pak heuvelachtiger dan het kanaal en de kustlijn), een stevige val van Irene na een heel pittige bergaf (wegens weinig ervaring met lange steile bergaf), en een optimalisering van Coco's leefomstandigheden kwamen we bij de camping aan die onze uitvalsbasis voor Puy du Fou zou worden. 

De stuurtas van de kinderen wordt Coco's fietsnest.

Als we stoppen krijgt Coco een nestje. 's nachts slaapt hij in een aangepast nest bij Raf en Bert in de voortent.

We komen er niet uit: is Coco een kraai (onze beste gok)? Een kauw? Of, zoals Raf en ik stiekem hopen, een heuse raaf? We hopen alvast dat hij later op onze schouder komt zitten, en met ons meevliegt/rijdt tot thuis.

Maar terug naar Puy du Fou. Onder het motto 'we zijn hier nu toch' en met dank aan de actie via de VVSG- pluspas (4 dagen voor de prijs van 1,5), gaan we voor een 4-dagen pas. Puy Du Fou blijkt een soort theaterpark, waar de ene show nog spectaculairder is dan de andere. 

Onze eerste show is meteen onze absolute favoriet: vikingschepen die uit het water oprijzen, vogels die mannen omvervliegen, heiligen die oplossen in het niets en als kers op de taart de bruid die de vikings te lijf gaat met een zak bloem. In de loop van de 4 dagen gaan we 2 keer naar deze show kijken (hadden we meer tijd gehad waren we met plezier een 3de keer geweest), om de special effects te ontmaskeren (de heilige blijkt in een luikje te verdwijnen, de stiekemerd). 

Wagenrennen in een Romeins amfitheater, 't is eens iets anders...

De bakker die levert op de camping blijkt tot in de halve finale geraakt te zijn van de 'beste bakker van Frankrijk'. Terecht, zo vinden wij. Gelukkig kunnen de picknickbanken in Puy du Fou én Irene het stijlvolheids-niveau van de taartjes aan...

En wie zelf niet stijlvol genoeg is, kan het hier worden :) Jammer dat de outfits enkel dienden voor de foto

Na onze eerste dag Puy du Fou haasten we ons naar huis om Coco, die op de camping in zijn nestje bleef, eten te geven. Hij hoort ons komen, en begint luidkeels om eten te vragen. Coco is nu al 5 dagen bij ons, maar boekt, vinden we, weinig vooruitgang. Meer nog, waar hij na een dag of twee begon te huppen om bij ons te zitten en ook aanstalten maakte om zelf zaadjes te pikken, doet hij dat nu niet meer. 

Vliegles voor Coco, in de hoop hem aan te moedigen wat meer te bewegen. 

Zondagochtend staat Irene speciaal vroeg op om hem ontbijt te kunnen geven, maar staat ze al snel naast de tent. Mama, is Coco dood? In haar handen houdt ze Coco, die er met open oogjes en opgeheven kopje springlevend uitziet, ware het niet dat hij koud en verstijfd is. Coco is in de nacht overleden.  

We begraven Coco, en troosten ons met de gedachte dat we hem een fijne laatste week hebben kunnen geven, en hij zonder ons wellicht een week eerder aan honger en dorst bezweken zou zijn.

Enig opzoekwerk later vermoeden we dat Coco de vogelgriep had (een zenuwziekte met symptomen als sloom gedrag, diarree en plots overlijden), en zich wellicht daarom ook op de weg bevond. Gelukkig zeer moeilijk overdraagbaar op mensen... .

Ondertussen fietsten we, zonder huisdier, terug noordwaarts naar Nantes, alwaar we de enige (?) fietsvriendelijke trein van Frankrijk namen richting Orléans, ons aangeboden door Loire à Vélo. Na de Loire plannen we in Angers via La vélo Francette definitief koers te zetten richting huis.