Van Montpellier naar Carcassonne (Melanie)

Dat we vertrokken waren, dat wisten jullie al. Dat er al eens een oester geslurpt wordt en ook kinder-entertainment tot het programma behoort, was jullie wellicht ook niet ontgaan. Maar hoe gaat dat zo fietsen met kinderen? En hoe raakten we tot Carcassonne? Wel, daarover gaat dit bericht!

We beginnen met het eind: we vertoeven nu in Carcassonne. Een pauzeplekje, want de half versleten achterband waarmee we vertrokken blijkt bij deze helemaal versleten, de nieuwe komt dinsdag toe. Verplicht pauzeren, dat kunnen we wel: we luisteren verhaaltjes, weigeren tot het middagmaal uit onze tent te komen en slaan hiervoor zelfs ons ontbijt over, pingpongen, schrijven blogberichten, bellen, lezen, mailen, leren contacten aanmaken in gmail, koken (hier is een oven!), dat allemaal op een steenworp (letterlijk) van de oude stad, waarover ik geheimhouding heb gezworen, om zo de spanning tot het volgende bericht te bewaren.

De camping werd ons toegefluisterd door een medefietser tijdens een snackpauze. Dat hij zelf de eigenaar was van de camping bleek bij aankomst pas. Dat het een fantastische plek was voor fietsers, in een tuin in een park, tussen de oude en de nieuwe stad, exclusief voor fietsers en wandelaars (max. 5 tenten, waarvan dus 2 van ons) was gelukkig niet gelogen. 

De kilometerteller meet 347km: van Ieper tot Rijsel, van Montpellier tot Les Espiguettes (de camping van het vorige bericht, zoals collega Rika terecht opmerkte hoorden de muggen (vooral) bij de Camargue), van Aigue Morte langs de Middellandse zee naar Sète, en van Sète via het 'canal du midi' tot Carcassonne. Ook over het canal du midi geldt voor mij de zwijgplicht, want daarover later meer. 

We fietsen op fietsdagen tussen de 25 en de 45km per dag. Leonie fietst alles zelf, Raf en Irene wisselen af tussen zelf fietsen en vooraan op de pino (onze tandem) te zitten. Het aantal kilometers hangt sterk af van de tegenwind en of er nog andere zaken moeten gebeuren (winkelen, uitgebreide middagpauzes pakken, uitslapen, ...). We beginnen een soort vaste formatie te hebben, Ik navigeer en fiets voorop, al dan niet naast Leonie/Raf/Irene (afhankelijk van de breedte van het fietspad), Bert sluit de gelederen. Waarover we het hebben? Dat hangt van het kind af, want wie babbelt, fietst vlotter. Irene houdt van liedjes zingen, verhaaltjes verzinnen of beluisteren. Raf doet aan virtueel gamen: hij weet ondertussen wat er te weten valt van `the lost vikings'  (een computerspelletje dat ik tijdens mijn jeugd speelde, hij zoekt tevergeefs naar de oplossing van het eindlevel dat ik niet haalde, helaas kan ik hem daarmee niet helpen), en heeft al helemaal bedacht wat en hoe hij gaat bouwen eens hij Minecraft begint te spelen (werkbanken verkopen, gereedschap maken met diamant, koffers vol eten, ...). Ook kan hij lyrisch vertellen over de sneltoetsen onze chromebook (laptopje). Leonie is dan weer helemaal vol van ons toekomstig neefje: hoe die eruit zal zien, wie meter wordt, ... . Daarnaast denkt ze al eens graag na over toekomstige handeltjes in lippenbalsem en parfum: van ingrediënten tot prijszetting. 

Wat beeldmateriaal: 

Een lunchtafereel, tot Berts grote plezier mét picknickbank. Onzichtbaar op de foto is het zelfreinigende publieke toilet, waar we ons in opsloten om de reiniging van dichtbij mee te maken. Een teleurstellende ervaring. We vermoeden sensoren, waardoor het toilet zich niet reinigt als er nog volk in zit, andere optie is dat het reinigen zich beperkt tot enkel doorspoelen, minstens zo teleurstellend.

Over het uitzicht valt hier alvast niet te klagen. Net buiten het beeld van de foto zijn flamingo's, die een beetje afgeschenen zijn langs de buitenkant, maar prachtig knalroze eens ze hun vleugels uitslaan.

De betere pauze tijdens het fietsen (De logica van onze kinderen is ons niet altijd duidelijk)

Sojayoghurt vinden we enkel in kleine potjes, waardoor we ieder muesli-ontbijt eindigen met een berg lege potjes, speciaal voor jullie tot zwaard omgetoverd.  

De zee lonkt, zelfs al waait het en is het daardoor véél minder warm dan het lijkt. De jongens lezen wijselijk een boekje (in hun warme trui en lange broek), terwijl wij op tijd en stond een frisse duik nemen. (mijn nalezer wijst erop dat dit niet wil betekenen dat de heren nooit in zee gaan, integendeel (al zijn ze er dan wel beduidend sneller uit ;) )

Voor de annalen der geschiedenis fotograferen we al graag een ijsje af en toe. Een gróót ijsje, in dit geval (te delen per 2, té wild moet het tenslotte ook niet worden).

Melanie